Bij de entree zie je er al enige kunst aan de muur hangen. Foto’s, kunstwerken, beelden, van alles! De schorten, scharen, verf, kwasten, toeters en bellen vliegen je om de oren, alleen de doeken missen nog.
Met een hoop papier word ik meteen aan het werk gezet. Ik heb het een keer ongeveer bijgehouden, wel meer dan 100 balayage folies gaan er in dat pak haar van mij. Juist, ik word dus opgedoekt vandaag. Ik hou van subtiel, vandaar dat aantal. Het is ook wel even een zit en toch ook weer zo om. De tijd gaat nooit onopgemerkt voorbij bij de kapper. De meest lachwekkende onderwerpen komen er ter sprake. Zelfs voor het beste liefdesadvies kan ik daar nog terecht. Daarna vraag ik me altijd af of ik het wel in de praktijk moet brengen. Hoe is het in de liefde vraagt hij dan? Ik antwoord het vaakst met, veel liefde voor mezelf. Hetzij zich iets voor heeft gedaan moet het bekende rijtje even gedaan worden. Hoe heet hij? Wat doet hij? Maar het belangrijkst in de datingcultuur schijnt te zijn hoe groot is hij? Oké, toegegeven sta ik ook liever op mijn tenen te zoenen dan met gebogen knieën.
Het is dus lekker ouwehoeren bij de kapper. Hou ik van, geen 3 uren zitten en zwijgen, maar lekker lachen gieren en brullen. Van de spiegels word ik minder blij. Hoewel ik thuis zag dat mijn wimpers gekruld waren laat deze spiegel me vaak wat anders zien. Of het is dat tranen met tuiten gelach.
Kortom, “het is hier altijd een groot theater” zoals ik een mevrouw hoorde zeggen laatst. Wat zei die mevrouw nu, vroeg de kapper? Ik zei, het is hier altijd een theater. Schat als het dat niet was, was het hier ook maar saai? Maar jij staat aan mijn kant he? Tuurlijk, helemaal. Na het inzetten van mijn coupe soleil mag ik onder de föhn. Stiekem wel even blij om niet meer de hoofdrol te hebben en voor me uit te staren en na te denken.
Een oud vrouwtje dat er bijna altijd is als ik kom, komt binnen. Neem daar maar plaats mevrouw zegt de kapper, ik kom zo bij u. “Ja maar die stoel is koud” hoor ik haar nog zeggen. Wil je nu dat ik hem warm maak, vraagt de kapper? Even later mag mevrouw met mij wisselen. Ja maar zegt ze, “die stoel is veel te warm!” Dan kies maar een andere stoel, maar ga dadelijk wel onder de kap. Voor mij is het inmiddels tijd voor de wasbeurt van de eeuw. De massagestoel gaat aan en ik voel dat mijn inmiddels warme coupe geblust wordt met heerlijk koud water. Ik mag nog even blijven liggen zodat de conditioner kan intrekken.
Half dromerig sta ik op en mag ik plaats nemen in de knipstoel. Daarna wordt voorover hangend mijn haar geföhnd. Als ik weer naar achter mag zie ik dat de kleur mooi is geworden, as usual. Nog even de stijltang erdoor en klaar. Een man die net binnen is komen lopen, ik gok een jaartje of vijftig reageert: Wat heb jij een mooie bos haren! Ik dank hem vriendelijk voor zijn compliment. De kapper en ik sluiten natuurlijk af met een fotoshoot voor Instagram, en nog een gekke bekken foto van ons 2 op het einde. Met als laatste een boodschap voor vertrek: “vooral niet lief zijn”. Ik knik, met deze coupe komt dat vast in orde!
